Mugimendu animalista, lehenik eta behin,  Erreforma Moraleko Mugimendua da. Egun dagoen, edo Giza-Historian izan den esanguratsuena. Bere tesiak onartuko balira, beste edozein mugimendu solidarioak lortu duen (edo lor zezakeen) doako sufrimendu, oinaze eta min gehiago desagertzea lortuko lezake. Inplikaturik dagoen indibiduo kopurua eta beraien kontra egiten den biolentziaren maila garrantzi teoriko izugarria du.

 Ideologia animalistak gizaseme eta animalien arteko harremana beraienganako errespetu eta begirunean oinarritzea lortu nahi du, eta ez egun gertatzen den bezala, bere ustiapen masiboan eta animalien interesen erabateko mesprezuan.

  Animalien defentsa eta babeserako korronte teorikoak ere oso desberdinak izan daitezke; esate baterako, maskotismotik (bere jarraitzaileak ezin dira animalistak kontsideratu, alegia, bere interes bakarra bere ardurapean daude animaliak dira soilik), liberazionismora (animalien ustiaketa gabeko gizarte berria lortu nahi du). Bi muturren artean oso popularrak diren bi korronte ditugu: protekzionistak (historikoki konpainiako animalietara mugatzen dena eta jarrera paternalistak dituztelarik, nahiz eta egun gero eta gutxiago, zorionez) eta ongizatearen aldekoak (animaliak gizakiarentzat baliabideak badira ere, gutxienez bere ustiapenaren bitartean ongizate minimoa bermatzearen aldekoak dira).

 ATEA erakundea ildo liberazionistaren barnean kokatzen da, animaliak babesteko beste edozein era ahaztu gabe.Gainera, mezua igortzeko era eraginkorrean emaitza positiboak lortzeko diskurtso orekatua hartu behar duela uste dugu.

 Orain arte mugimendu animalistak jarraitu duen estrategia aipamen berezia merezi du, eta ondorioz, hortik egin daitekeen hausnarketa objetibo eta zorrotza. Zentzu honetan, Espainiako animalien defentsa eta babesaren historian zehar izan diren lorpen adierazgarririk identifikatzea zaila da. Azkeneko hiru hamarkadetan mugimendu animalistaren taldeak eta ekintzaileak biderkatu arren, Estatu osoan konpainiako animalien abandonuaren arazo latza dirau oraindik. Nahiz eta biztanleriak gaitzetsi praktika hauek, beste aukera itxaropentsuaren faltan urtero dozenaka mila errugabe sakrifikatu behar dira. Eta zezenketak, bere krudelkeriaren karga guztiarekin, krudelkeri erreal nahiz sinbolikoa, duela 20 urte bezain errealitate irmoa da, nahiz eta mugimendu animalistaren baliabide asko lakra kultural hau salatzeko erabili .

Egoera honen erantzukizuna ez da sari emozional eta etikoaren truke bere denbora eta askotan baliabide ekonomikoak kausa solidario batean jartzen duten pertsonena.; ez litzateke zuzena beraiei leporatzea. Baina, era berean, bizi dugun egoera latza ikusiz, egindakoa berrikusi eta jarrera autokritikoa gureganatzea bidezkoena litzateke, animalien interesak jo muga izanik.